اثر بخشي تفسير انتقال بر فرآيند بينش، شدت افسردگي اساسي و علائم همراه در روان درماني روان پويشي كوتاه مدت؛ مظاهر رضايي؛ پایان نامه  دكتري تخصصي روانشناسي باليني، دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي، 1388.

 هدف پژوهش حاضر بررسي نقش بينش به عنوان واسطه اثر بخشي تفسير انتقال در تغيير شدت افسردگي و علائم همراه در مبتلايان به اختلال افسردگي اساسي بود.

روش: در اين پژوهش با استفاده از طرح تك آزمودني چند خط پايه اي، 20 جلسه درمان هفته اي يكبار بر روي 6 بيمار مبتلا به اختلال افسردگي اساسي،كه به شيوه غير تصادفي انتخاب شده بودند اجرا گرديد. آزمودني ها با تشخيص روان پزشك مبني بر ابتلا به اختلال افسردگي اساسي و مصاحبه تشخيصي ساختار يافته براي اطمينان از محرز بودن ملاكهاي ورود و خروج پژوهش در طرح پژوهش قرار گرفتند. علاوه بر مصاحبه تشخيصي ساختار يافته، نسخه دوم پرسشنامه افسردگي بك براي سنجش شدت افسردگي-و پرسشنامه مختصر علائم براي سنجش علائم همراه مورد استفاده قرار گرفت. مقياس پيشرفت روان درماني راتگرز براي ارزيابي بينش به كار گرفته شد. داده هاي تحقيق از طريق تحليل ميزان اثر و نمودارها مورد بررسي قرار گرفتند.

يافته ها: تحليل داده ها در 5 آزمودني از 6 مورد شدت افسردگي و علائم همراه در نيمه دوم درمان كاهش پايدار نشان داد. تغييرات توام شدت افسردگي و علائم همراه با سطح بينش فقط در نيمه دوم درمان قانونمند بود.

نتيجه گيري: رابطه تغيير بينش با تغيير شدت افسردگي و علائم همراه آن بعد از تفسير انتقال رابطهاي غير خطي مي باشد.

واژه هاي كليدي: تفسير انتقال، بينش، افسردگي اساسي، روان درماني پويشي كوتاه مدت